Bir Çıkmaz Sokak
Ey garibim
Bir çıkmaz sokaktır bu girdiğin
Kubbealtında onca kuş cesedi
Ve sessiz çığlıkları çiçeklerin
Anlamlandıramazsın
Bir güz yağmuruna tutulur
Üşütürsün olur olmadık yerlerinde bu şehrin
Ve yolda geçen şemsiyelinin
Ruhu duymaz ya seni
Seslenemezsin
Bir ışık gerek tünelin sonuna
Toprağın kuru bağrında boğulmadan
Altında kalmadan üstteki koltuk savaşlarının
Bir ışık gerek ki seni uykundan edecek
Göremezsin
Garibim
Kurtuluşa ermek adına illa ölmek mi gerek
Sayfalara hükmeden bir yüreğin
Bir rüzgârın olsa buğdayları bükmeyen
Sana kurtuluş kendisi gelecek
Tutunamayacaksın
Ben bir eski çınarın altında uzanır
Kaybettiğim aşkın resmine baka baka ağlarım
Sense bir moloz yığının altından çıkarır
Yağmurundan dolusundan saklar
Bir vakit bakmak isteyip de
Ağlayamazsın
Seni celladının elinden kurtarmayacak bildiklerin
Cehaletin mazur
Zulmün meşru görüldüğü bir çıkmaz sokakta
Seni garip eyler
Boynunu bükerler
Kaçamazsın
Mavilere anlatadurduğun çocukluğunu
Düşünceni ve duygularını
Çalıp sattıkları bir Ağustos gecesi
Pencereden avaz avaz bağıracak
Anlatamayacaksın
Hayatın gayesini sınırlayan bir çoğunluğa
Azınlık muktedir olur mu hiç
Üzülme garibim
Ağacından düşen ilk yaprak sen olmadın
Son yaprak da sen olmayacaksın
Düşerken soracaksın kendine
İyi olmak ne vakit ayıp sayıldı şu fani dünyada
Bir kelam etmek
Belki masumca
Belki kirlilikten arınmış bir kelam
Ne vakit suç sayıldı diye düşünecek
Deliremeyeceksin
Vesselam
Hayat bir sahneden
Şiirse kelimelerden mi ibaret diye
Sorar insan