Bir Delilik Diyalektiği
Çağın adı insanlığın ölüm oyunları
ne yapsak netsek?
şehirleri yakın
yakın şehirleri
Şimdi tam zamanı her varlığı alt üst ederek
dağıt yok et!!!
Hepimizde var gözü doymaz bir cesaret
Haydi, kalbini içine çek hırsına refakât et
şehirleri yakın
yakın şehirleri
gözler avcı kirpikler toplamacı
kaçın kurasıyız hiç kurcalama
güne boğul geceyi boğazla
bizden ne çok var
abdallar pek uzakta
ben de gömülsem ya bir mezara
şehirleri yakın
yakın şehirleri
nasıl da kıpraşıyor gözlerim
ağlıyor muyum yoksa
kızılcık şerbeti içtim diyorum soranlara
acıyor yeminle
evrende düş kırıklığından yoruldu ayrıca
siz bana bir tabut çakın
dünyanın çivisi fısıldamadan
kıyamet bombası kımıldamadan
uyumalıyım ben
şehirleri yakın
yakın şehirleri
aklım işte böyle uzağa kaçınca
yüreğim toz dumana karışınca
bir de acı acı yakınınca
deli harflerimi yerleştirirken sayfaya
döndüm baktım şöyle bir etrafa
duruyor sessiz eşyalar
kahve fincanı dolu kül tablası
kedim var adı mia bakıyor bön
onu bile sevmedim
masumcuk hâlbuki
vızıldadı bir sinek
ah ne üzgünce bir türkü
bak ruhum yine boynunu büktü
susmuyor beynimin şimşekten ürküntüsü
büzüldüm kendime
gık bile demeden
siz seyredin kılınızı kıpırdatmadan!!!
ah benim cici ruhum
zihnini öpeyim
de geçsin...