Bir Diyalog İki Şiir

(I)

(Kendimi Sorumlu Tutarım)

?başka muhatabım da yok zaten?

sen şimdi incinmiş kalbini ve beni

eşit bir potada yargıla;

sonra ne dersen uyarım.

ister acındırma,

ister tehdit olarak algıla,

gidersen, kendimi sorumlu tutarım.

ama gitme gülüm, dur!

bu istihbarata soyunmuş sokaklar

sonun olur.

seslensem yetişmez peşine

seslerim, sedalarım.

dilime perçin düşer lal olur;

arkandan ne atar, ne tutarım,

ben bu gidişten yalnızca

kendimi sorumlu tutarım...

ayaküstü, telaşlı bir hazırlık,

bavulların gitmeye hazır,

canlı bir ?terk ediş bombası? bedenin;

nefreti ve sitemi

aynı anda takınmış gözlerin:

anladım, gidiyorsun.

dur gülüm ama,

gitme.

böyle belirsiz yollara

vurma bedenini.

bu ihaneti alışkanlık edinmiş sokaklarda

sana bir şey olur,

dilimi, elimi

ve bu yersiz öfkemi

bir bütün alır

kendimi sorumlu tutarım...

(II)

(Dönüşüm Mümkün Değil)

hayret,

bu gidişten kendine pay çıkarmana

şaşırdım!

belki bununla avunur yaşarım.

önümde yıllar var,

kolay değil...

dışarıda bana ne olur bilmem;

ama hiçbir şey

senin içindeki hayvandan

daha tehlikeli değil.

gücüm karşısında direnme,

itaatle eğil!

burası bir ev nihayetinde,

mabet değil!

çıkışım da oldu ya artık

dönüşüm mümkün değil...