Bir Fotoğrafın Bilinçaltı Makas Prospektüsü

Siyah beyaz bir fotoğrafın gece bekçisiyim.

Kimsesiz geometrik şekiller üretirim

en fiyakalı makasımla;

narkozu olmadan yırtıyor saç tellerini

yırttıkça yırtıyor nefesimin boşluğunda...

Sol yanımın durmamasından utandım!

Küçüldükçe küçüldü fotoğraf...

İçimi dişleriyle

paramparça ederken göğüs kafesim,

kekeledi makas yardım ve yataklıktan

ellerimdeki sıcaklığa bıraktı tüm düşlerimi!

Naftalin kokuyordu küçük parçalar;

üçgenim yüzsüz

dörtgenim gövdesiz

yine de gezegenin birinci harikasıydı

kollarınla sıkıca kenetlediğin

ninniyle kundaklanmış bedenim...

Şimdi ise daire kavmindenim!

Göbek bağımın mefhumuna

doğurgan hafızamdan intizarlı öfkeler sürerim

ve ne zaman tanrıya

avuçlarımı açmaya korksam,

vahiy bekleyen küskün dudaklarımdan

' bir fotoğraf en fazla kaç parçaya bölünür '

sorusu dökülür, pompaladıkça kalbime

ölüme koşan gül yanaklarının rengi...

Beşik tıngırtısı gibi makasın sesi,

bu kadar çığlıkla

bir tek fotoğrafa hükmetmek

zor geliyor makasımın masumiyet egosuna

geçmesin istiyor adı

beynimin tutanaklarında,

sicili bozuk oysa...

Sahi

fotoğraftaki görüntüyle konuşmak için

ses kaç desibele varmalı?

Son öpücüğün

yamalı bedeninden düşerken yanaklarıma,

hasretine isyan hafızama

verdiğin merhamet yetmiyor.

Boğuyorum boğazımda

logaritmik ve boyutsuz sesimi,

lanetliyorum kirpiklerine dökülen

kalibre edilmiş gözyaşlarımı...

Çoktan yazılan yazı,

bir resim şimdi ;

yegane öznemin gizlendiği gökyüzünden

saçlarıma doğru şirkin ivmesi ile düşerken

makasım bu yüzden seyyah biraz

masum bedeninde...

Biat edilmiş çenesi bağlı tüm ışıklardan

saklıyorum kendimi.

Son tülbentin de

asılı kalsın yüzünün dairesel günbatımında...