Bir Gece Çiziyorum Düşlerimden

Uyuyamıyorum...

Kalkıyorum,

Çekmecemden,ilk şiirimi,

Küçük bir kız çocuğunun çekingen

Ellerinden tutup,

Oturtuyorum göz hizama.

Ve başlıyor anlatmaya,

peltek diliyle,

hatırladığı ne varsa.

Beraber elele gidiyoruz

Çocuklukla ilk gençlik yıllarım

Arasında sıkışmış,

İsimsiz o yıllara...

Olmuyor,kalkıyorum.

Yakıyorum bütün ışıklarını hayatımın,

Ağzımdaki küf tadını tükürüyorum.

Ve başlıyorum,

Tek tek yıldızları yolup,

Koynuma doldurmaya...

Birkaçını özellikle kaydırıyorum

Avuçlarımdan

Umut olsun diye,

Benim gibi gözleri gökyüzünde gezinen

Uyurgezerlere...

Ve takıyorum küçük kalpler

Yıldızların yerine.

Uzaktan şöyle bir bakıyorum da

Sanki daha bir sevecen oldu böyle...

Olmuyor,kalkıyorum.

Niyetim sadece biraz

Renklensin yalnızlığım.

Tuvalim ellerimden zıplayıp oturuyor

Şovelemin göbeğine.

Sarkıtıyor yaramaz ayaklarını

Ve başlıyor renkleri değdirmeye

Her şeye açık, bembeyaz tenine.

Bir bakıyorum sen olmuşsun.

Ama göremiyorum.

Yüreğin nerede?

Olmuyor. Kalkıyorum

Nemlenmiş fotoğraflardan

Bir harita çiziyorum yere.

Ben kuzeye,sen güneye..

Annem,babam ortalarda bir yerlerde..

Dostlarım da var elbette..

Sonra dağlar,dereler,

Uzayıp giden yollar derken

Çıkamıyorum işin içinden.

Anlıyorumki,

Herkes kendi hayatının coğrafyasını

Tutuyor ellerinden.

Herkes kendi yatağında,

Bir gece çiziyor düşlerinden...