Bir Gezi Parkı Anektodu

Ben hep anneme tabii ki küçükken, sokulur;

?Anne biliyormusun atatütürk ölmüş' derdim

Bir birimize bakar bin hüzünle gülümser, tekrar sarılırdık

Şu an o meydandaydım

Annemin kucağına, soklup

?Anne biliyor musun Atatürk doğdu' dedim

Gülümsedi. Bin umutla

Ve deniz gezmiş gibi sol elimi havaya kaldırdım

Allahım çok şükür, umutla gülümsedi annem ilk kez güneş gibi

bana bu günüde yaşattın.

Ben de gülümsedim

sarıldık

ki Kemalist değilim.

ama devrim şart.

-taşın altına koyuyoruz artık ellerimizi