Bir Gülün Sitemi

Bozkır yamaçlarında bir gül açmış

Bana benzetiyorlar .. duydun mu GÜLÜM

Tek başına boynu bükük yaşarmış

İki yaprak bir köke umut bağlarmış

Ne soranı ne derdinden anlayanı varmış

İşte o gül benmişim GÜLÜM

Yağmur yüklü bulutlar dolaşırmış tepesinde

Çatlamış kurumuş dudaklarını serinletmek için

Umutlanır duygulanır bir iki damlayı beklermiş

Sonra bir anda bulutlar uçuşur tepesinde sise bırakırmış kendini

Kendi haline bırakılmış Gül benmişim GÜLÜM

Derken gecenin karanlık tokatı inermiş umutlarına

Ne hasret kaldığı gündüz nede güneşten haber alamazmış

Hayaline gömülüp belki der gündüzü düşlermiş

İşte o hayalle yaşayan gül benmişim GÜLÜM

Ufukta güneşin fersiz ışıkları üzerine konarmış

O ise seher vakti şakıyan bülbülüne hasret ağlarmış

Güneşi tepesinde hissedince ondan da ümidini kesermiş

Kokusunu kaybeden gül benmişim GÜLÜM

Gündüz ve gece ömründen koparabildiğini böylece koparmış

Gül ise hasret kaldığı gül bahçesini hayal eder

O bahçede ki renk cümbüşlerinin arasına girmeyi düşlermiş

Bahar yaz derken sonbaharın eşiğinde kendisini bulmuş

Bir seher vakti yine bülbülünü beklerken

O acımasız güz rüzgarları kurumuş yıpranmış boynu bükük bu gülü önüne katmış savurmuş

Ve bir gül bahçesinin önüne getirmiş

Ama o zaman iş işten geçmiştir ...

Çünkü o zaman GÜLÜM . Gülün ömrü bitmiştir.

İşte o gül gibi yok olan benmişim GÜLÜM