Bir İhanete Sığdı Aşkım
Bazen Aşkı Bitiren Sevgisizlik Değil, Güvendiğin Yerden Gelen İhanettir.
Sevdiğim İnsanın,
Aslında İnandığım İnsan Olmadığını,
Öğrendiğim Gün Bitti Her Şey.
Öyle Kolay Olmadı Gitmek.
Bir Sabah Uyanıp Da,
Artık Sevmiyorum Diyemedim.
İçimde Hâlâ Ona Ait Bir Sevgi Varken,
Kalbim Hâlâ Onun Adını Duyunca,
Başka Türlü Atarken,
Öyle Hemen Bitiremedim.
En Acısı Da “Ben Bir Yabancıya Değil,
En Çok Güvendiğim İnsana Yenildim.
Sırtımı Yasladığım,
Gözlerimi Kapatıp Kendimi Emanet Ettiğim,
Bir Gün Bile Bile Canımı Yakmayacağına İnandığım İnsana…
Ben Onunla Hayaller Kurarken,
O Benim Bilmediğim Gerçekleri Yaşıyormuş.
Ben Sevgimizi Korumak İçin Uğraşırken,
O Sevgimin Arkasından Başka Aşklar Yaşıyormuş.
Meğer Aynı Hikâyenin İçinde Değilmişiz.
Ben Bir Ömürlük Yer Açarken Ona Kalbimde,
O İse Kendi Ömrünü Başkaları İçin Harcıyormuş.
İhanetin En Ağır Tarafı,
Sadece Aldatılmak Değil.
İnsanın Sevdiği Kişiye Dair,
Bütün Güzel İnançlarının,
Birer Birer Yıkılmasıymış.
Bir Zamanlar Gözlerinin İçine Bakarak İnandığın, Sana Sarılan Kolların,
Başka Birini Sardığını Da Öğrenmekmiş.
Sonra Dönüp Kendine Kızıyorsun.
Nasıl Göremedim,
Nasıl Anlamadım,
Nasıl Bu Kadar İnandım Diye…
Ben Sevmekten Utanmadım.
Güvenmekten De Pişman Değilim.
Ben Kalbimin Temizliğinden Kaybetmedim, Karşımdaki İnsanın Vicdanından Kaybettim.
Ben Bu Aşkı,
Var Etmek İçin Elimden Geleni Yaptım;
O İse Bitirmek İçin.
Şimdi İçimde Ona Ait Ne Varsa,
Unutmaya Çalışıyorum.
Kolay Mı?
Değil.
Bazen Bir Şarkı,
Bazen Bir Kelime,
Bazen De Hiç Beklemediğim Bir Anda,
Geliyor Aklıma.
Unutmaya Çalıştıkça,
Daha Da Çoğalıyor Özlemek.
Ben Aşkı,
Sevdiğim İnsanı Kaybettiğim Gün Değil;
Ben Aşkı,
Beni Gerçekten Sevdiğine İnandığım Birinin İhanetiyle Bitirdim…
Ve Şunu Bilsin;
Ben Onun İhanetinden Sonra,
Sevgiye Olan İnancımı Da Kaybetmedim.