Bir İhtiyar Hatırası

Batan güneş altında mor halkalar belirmiş

Birikmiş kasketinde dünyanın bütün kiri

Şakaklarında umut bekledikçe delirmiş

Aralamış kapıyı gelir zannıyla biri

Ah çekip duvardaki fotoğrafa bakıyor

Siyah beyaz bir gelin, siyah beyaz bir damat

Yıllanmış tabakadan bir cigara yakıyor

Diyor, nasıl da geçti bir çırpıda şu hayat

Yudumluyor usulca sabahtan kalan çayı

Titreyen parmakları dolaşıyor yüzünde

Belki tek ses duymadı, böyle geçti kaç ayı

Kimi zaman matemde kimi zaman hüzünde

Evlat torun kalmamış, hepsi başka diyarda

Arada bir kokluyor hasretin tütsüsünden

Sanki tüm dünya şadan, insanlık bahtiyar da

Bir tek o düşmüş gibi vuslatın kürsüsünden

Bastonuna tutunup birkaç volta atınca

Çekiyor şiltesine dizlerindeki maraz

Sayıklıyor maziyi yatağına yatınca

İçindeki acılar dinginleşiyor biraz

Kimler attaya gitmiş, kimler kalmış geride

Bir çocuk olsa belki, bilmez yaşam habistir

Nevbaharı düşlemek nasıldır zemheride

Anlatamazsın artık huzur nasıl bir histir

Ölümünü bekliyor, bekler gibi sabahı

Ki güneş artık ona son nefeste vuracak

Bütün hırsı tükenmiş, kalmamış hiç tamahı

Görmez ruhunda feri hayal dahi kuracak

Diyorum ki nefsime doğum ölüm tek beste

Zaman denen şu yalan aynasını açacak

Ruhun tutsak olursa ömür denen kodeste

Kendi derdinden öte yer kalır mı kaçacak