Bir İki Üç / Körebe
Kimse sormadı nasılsın
Bir ben sordum nasılsın
Bir ben bildim nasılım
Kaç sofra önümde kaldı
Bilmiyorum
Kaç kez boğazım düğüm düğüm
Yutkunamadım
Kaç gün aşıma gözyaşım katık oldu
Hatırlamıyorum
İçimdeki sessiz çığlıklarımı duyan olmadı
Konuşsam bağırsam neye yarardı ki
Kulaklar sağır kapatılmış
Etrafa boş bakan kör gözlerle dolu
Kadersizlik
Kedere mahkum
Adı ev, ama
Dört duvar arası mapus
Yalancı mutluluk
Saklambaç oynayan çocuklar gibi
Sağım solum sobe
Köşeye saklandı mutluluk
Kayıp
Aranıyorum
Dermansız dizlerim
Gözlerim hüzün
Gözlerim yorgun
Kelepçe vurulmuş kalbime
Esirim
Esiriyim
Bu hayatın
Mutsuz bedenimle
İliklerime kadar yalnızım
Sürükleniyorum çıkmaz meçhule
Gözlerim kapalı sayıyorum
Bir iki üç...
Bu hayat çok güç
Küçük kız çocuğu
Kör olası çaresizlik içinde
Körebe oynamaya devam
Gözlerim kapalı
Arıyorum kaybolan yıllarımı
Tüm cümleler devrik yazılmış
Alın yazısı gibi
Nasıl okursan oku
Sonun belli
Hüzünlü bir hayat hikayesi
Kayboldum
Bulamıyorum kendimi..
Mutluluk
Aynada gördüğün gözlerin
Derin nefes aldığın ciğerlerin
Konuşabildiğin ağzın, dilin
Ve
Tüm duygularınla yaşadığın
Kalbin
Beynin
Mutluluk sensin
Tüm benliğinle
Tüm mutsuzluğunla
Sensin
Kimse sormadı nasılsın
Ve
Bir ben bildim nasılım