Bir Kadın Ağlıyordu

Bir kadın ağlıyordu

Kuytu köşelerde

Gözleri kan çanağı

Yüreği ürkek,

Kimsesiz kalmış gibiydi

Bir sokak köşesine sığınmış

Sanki,

Korkuyordu insanlardan

Alabildiğince almış, tatmış yüreği

Acıyı, derdi, kederi

Boynu bükülmüş

Üstü başı kir içinde

Saçları dağılmış

Ayakları taşımıyor gibi bedenini

Sanki,

Kirletilmiş bir mendil gibi

Kullanılıp atılmış

Öyle masumdu ki yüzü

Öyle bakıyordu ki gözlerime

Beyninde ki öfkeyi

Kalbindeki acıyı

Dışlanmışlığını

İliklerime kadar hissediyodum

Sanki,

Ne olacak halim der gibi

İçlendi...

Nefesi düğümlendi boğazına

Benim hç zamanım olmadı ''hayata''

Hep atıldım, küçümsendim

İlk başta babam attı ''sen kızsın'' diye

Sonra kocam...

Sonra ....

Sonrası yok işte.! der gibi

Okadar çok söyleyeceği vardı ki sanki

Dağa, taşa , gökteki kuşa

Söylemesine söyleyecekti

Ama;

Cesareti yoktu,

Sanki;

Kaybolmuş bi hayatta

''Değersiz bir Nefestim''

Der gibi....