Bir Kadın Ve Bir Limon Ağacının Dalları

Ne zaman yola çıksam birbaşıma

Ne zaman bir sonun başına dursam yenilmeyen inancımla

başlıyorum yaşamak istediğim şeylere yeniden en baştan

farkım olmuyor kılıcını kırıp kırıp çivileyen çocuktan

yol alıyor herşey yeni ama eskimeyen akışınla

bakışlarımda düş kırıntılarıyla atıyorum adımlarımı

heybemdeki taze umutlara katık ediyorum eski acıları

ne zaman yola çıksam birbaşıma

önümde ömrümün haritası

yüreğim aşkın yeni bir uzantısı

şimdi bir kadın ve bir limon ağacının dalları

şimdi bir kedinin oyunları ve bir sürü insan sıcaklığı

Ne zaman bir şiire başlasam yazmak istemediğim zamanlarda

Ne zaman bir resim yapsam boyam kalmadığında

geçmişin kapısını çalar yakalıyorum kendimi hüznün eşiğinde

kalbim, kendini resmedip anlatıyor elsiz ve dilsiz

tanıyorum bana bakan bu çocuğun yüzünü bir yerlerden

avuçlarında kazandığı haftalığı

kapalıçarşıdaki trikoculardan

dönemediğim o evde kendini büyütüyor hıdrelezde

şiir bir çocuk, babasız bırakılmış

resim bir adam, çocuk kalmış

düşlerin gözleri kapatılmış

tutunuyor sözden şekile

kalemin ucundan nehirler akıyor

kağıtların altında denizler kuruyor

kolkola girmiş melekler dolaşıyor

yaşanmış zamanların en ötesinde

geçmiş bir şiir, yazılamayan

yarın bir resim,boyanmamış

her zaman gerçekleşebilen

düsleyemedigin düslerden gelen

şimdi bir kadın ve bir limon ağacının dalları

şimdi bir kedinin oyunları ve bir sürü insan sıcaklığı

dilimde susan gerçek, dök sözlerini

sırtına güneş dökülen bu dağlara

ip atlayan neşeli kızların saçlarına

yaşam sıcaklığının bağdaş kurduğu kıyılara

gözlerinin parladığı göllerin sularına

her adımda içime sığmayan sevinç, vur kanatlarını

kuşluk vaktinde dağılan mercimek çorbasının buğusuna

koy başını seviştiğim öğlen uykularıma

iplerini koparmış korkular, kaygılar

tetik düşmüş, namluda lavantalar

eceli alt eden yaşamlar, canlar kıvamında

üzümü tükenmeyen asmalar

bütün gün yüzü gülen

bir huri su başında

yarasını sarmış bir ceylan

elde dudak, dudakta el

birbirini tamamlamış insanlar

bir oda, deniz ve sardunya

kapı çalar az sonra

canım gelir

gündüzüme geceme nefes veren

sarıyor geçmişin yaralarını

kendimi görmek, kendime yaklaşmak için ona sarılıyorum

şimdi görerek bakıyorum, bakarak görmediğim yabancılığıma

bana ait odalarda bıraktığım yalnızlıklara

şimdi bir kadın ve bir limon ağacının dalları

şimdi bir kedinin oyunları ve bir sürü insan sıcaklığı

Ne zaman yola çıksam birbaşıma

Ne zaman bir sonun başına dursam yenilmeyen inancımla

önümde ömrümün haritası

yüreğim aşkın yeni bir uzantısı