Bir Kala

Sonbahar yaprakları gibi uçuşurken

Bazen her şey boş gelmiyor mu?

Karın o tatlı soğuğunu hissederken belki

Dağlarda bir kulübede yaşayan o tatlı ihtiyar

Çok sizden biri gibi gelmiyor mu?

Yaşlandığını hissediyor insan

Saçlarına düşen her akta

Yüzüne yer eden o her derin kırışıklıkta

Toprakta sanki çukur açan

Topallayan ayağın

Sevdiklerinin o huzurlu sesini

Seni çağıran

Kulaklarında hissettirmiyor mu?

Belki bir yıl

Belki on yıl

Belki kırk yıl sonra

Herkesin gideceği yer aynı değil mi?

O uzun boylu selvi ağaçlarının

Salındığı o sessiz yer

Sonsuzluğu çağrıştırmıyor mu?

Gençken sorgulardım çok o ebediyeti

Ya şimdi?

Ne zaman farkına vardın sonlu olduğunun Funda?

Ne zaman acıdı için o sessiz yerde dua ederken?

Ne zaman o tatlı hayallerinin küle dönüştüğünü hissettin?

Ne zaman adım adım yaşlandığını fark ettin?

Yıllar nasıl hızlı hızlı önünden koşmaya başladı?

Soruların belki bittiğinde

Sen de bitecek misin Funda?