Bir Kar Tanesi Hikayesi

Bulutların üzerinde, giderken çok uzaklara,

Bir kar tanesi gördüm, yanı başımda,

Seslendim hemen, "Bende gelebilir miyim seninle?"

Önce baktı bana, düşündü biraz galiba,

"Yeryüzüne inemeden erimekten korkmaz mısın?"

"Olsun" dedim heyecanla, "Ayaklarım yere değecek, biliyorum."

"Umudum var, ne olur yardım et bana!"

"Peki" dedi kar tanesi kırmamak için beni,

Girdik kol kola, başladı yolculuk bir sağa bir sola.

Eğlenceli ama uzun bir yol, "Sohbet edelim mi?"

Kar tanesi devirdi gözlerini,

"Olmaz, durma, hızlanmalıyız" dedi bir avazda

"Su olmak istemiyorum, mutluluğa kavuşmadan anla!"

"Tamam" dedim boynumu bükerek.

Oysa meraklıydım bu kar tanesini tanımaya,

Dalmışken sessizce hayal kırıklığım yanımda bulutlara

Kendime geldim, yükselen sevinç çığlıklarıyla,

Evet, evet, görünmüştü kara,

İlk dokunan olmak istiyordu, herkes,

Yalvarıyorlardı, hızlı olması için rüzgara,

"Erimeden geldik, başardık, büyük bir inançla!"

"Şimdi ayrılmalıyız" dedi kar tanesi, "Beni unutma!"

Mümkün müydü unutmak seni? Bu dostluktan sonra,

Düştüm yeryüzüne sonunda, baktım arkama,

Kar tanesi süzülmüş, küçük bir kız çocuğunun avucuna,

Ve eridi kar tanesi, çünkü kavuşmuştu aradığı mutluluğa...