Bir Kuru Fatiha/Anneme

''seyrederken seni,kendi evimin penceresinden

hep seyretmekle yetindin beni,kendi evinden''

aramızdaki mesafe bir kaç sokak

ne zaman koşmak istesem sana

yalın ayak

yasaktı sanki sarılmak

ne zaman öpmek istesen beni

başka bir çift gözle karşılaşacaktın

evladına sarılamaması bir ananın

sanırım en büyük bedeldir hayatta

yıl 1980

yaşları,on d/ört

sek seklerin bittiği

aşk rüzgarları estiği

ve sana döndüğüm gündü

anneler günü

elimde,sakladığım hediyeyi verecektim

lakin anne,

sokakta oynarken düşen torununa koşunca

beni fark etmedin

elimde hediye

yüzümde hüzün

kara bir perde gibi çekildi yüzün....

aradan nice bayramlar

nice anneler günü geçti

yaptığım yanlış karardan dolayı

beni hiç affetmedin

yine aramızda çucukluğumdaki mesafeler

yine sana hasrettim

bir anneler günü

çaldım dafalca

o tahta kapını

beklerken asma bahçede

dönmeliyim diyordum kendime

dakikalar sonra kapı açıldı

canım babam,bağırdı ilk defa

savaştakiler bile barıştı

al be kadın şu kızı içeri

sanki yıllarca

içimde kanayan yaradan

çıkarıvermişti kanatan hançeri

tuttu anemin kolundan

bak dedi bugün anneler günü

ve kucağındaki bize ne güzel bir hediyedir

yavrusuyla gülü

hıçkırıklara boğuldum

soğuk yüreğindeki

buzlar erimişti

beni ve yavrumu affetmişti.

nihayet kavuşmuştum

sevginin hasıyla buluşmuştum

lakin seni sevmeye yetmedi bu ömür

vaden kısaldıkça

uzuyordu yine içimde vuslat

ne zaman doğdum,ne zaman büyüdüm

ne zaman öldüm seninle

yalandı sanki tüm hakikat

çocukluğumda ona hiç şımaramadım

buluşup kavuşamadım

bu eksiklik

eziklik

yarım kalan bir çocukluk

varlık içinde yokluk

med_cezir defalarca

sırtımda koca bir kanca....

bugün yine anneler günü

elimde saklıyorum kurumuş o gülü

ağlıyorum hıçkıra hıçkıra

bu aile mezarlığında

bilmiyorum ki yetecek mi

zemheriden titrek dudaklarımdan dökülen

bir kuru özür,bir kuru fatiha