Bir Nebze Sevdam Kaldi

Mehtapsız geçen, zifiri karanlığı bol olan

Yıldızsız kalan şu dingin gece

Ömrümün en hüzünlü gecesi

Mum gibi

Eriyip akıyorum

Ne Mezopotamya'ya

Bereket taşıyan

Fırat'ım

Ne de ezgilere konu olan

Dicle'yim

Ben bu gece, ağıtlaşan koca bir dert nehriyim

İçimde kıvranmış bir yılan gibi çöreklenen

Beni gökyüzü maviliğine

Hasret bırakan

Üryan kalan

Ruhuma

Çıplak ayaklarıma

Gözyaşlarıma

Dolaşan

Son nefesime kıran olan

Yiğit özgürlük savaşçılarına

Pusu kuran faşist devletler gibi

Gecenin zifiri karanlığı, beni çekiyor bataklığına

Niye bu karanlık? Ülkeme yakıştıramıyorum

Hiç

Ne çok sevmiştim

Denizde maviliği

Dağlarda

Yüceliği, heybeti

Sevdayı da

Yarın nazlı gözlerinde

Kızıl rengi

Halk bayrağında

Ey toprağını çok sevdiğim

Kürdistan

Ben kanayan yaranı hatırladıkça

Tüm kelimeler düğümleniyor boğazıma

Beni kıvılcımlarında tekrar var edecek olan

Bir nebze sevdam kaldı. O da doğacak kızıl şafakta

03.02.2017

İstanbul