Bir Ölünün Hezeyanları..

İnanmazdım hayattayken

Doğruymuş meğer,

İnsan öldükten sonra izlermiş,

Bir süre kendini uzaktan.

Ağlayanları görürmüş

Kendisi için

Feryat edenleri,

Sesleri duyarmış tek tek..

İnanmazdım hayattayken,

Doğruymuş meğer..

Tüm dostlarım oradaydı,

Daha duymamışmıydın bilmem,

Sen yoktun yanımda.

Bir tek sen yoktun,

Sebebimken ..

Onca hengame bitti şimdi,

Yatırıp gittiler beni ebediyyen

Şu karanlık çukura

Üzerime yağmurlar yağıyor şimdi

Sessizliğin sesinde,

Kuru yaprak hışırtıları var burada,

Birde unutamadığım gözlerin..

Ölmeme rağmen,

Unutamadığım..

Ne zaman biter

Bu tuhaf düş hali ve ne zaman

Uyurum bilemem de

O karmaşada unutamadığım

Tek şey okuduğum o yazıydı,

'' Göğüs açıldı,

Kalpten çıkan ana damarların

Dallanması normal görüldü,

Lokalizasyon had safhada,

Anatomik diseksiyonda

Kalbin iç boşluklarında,

Maktülün ölümüne neden olan

..... isimli kadına

Ait olduğu tespit edilen

Keskin ve öldürücü bir bakış

Ve ölümcül bir çift söz çıktı''

Otopsi raporumdu..

(otopsi raporuyla ilgili şiirde geçen kısa terimler

bu konuyla ilgili teferruatlı bilgiler

veren bir siteden alınmıştır)