Bir On Dört Şubat Masalı

O kadar sıcaktım ki

Dokunsam eline, eriyecektin.

O kadar sarhoştum ki

Gözlerimi görmesen ölecektim.

Ama gördün ve gittin,

Ben artık her gece üşüyecektim.

Sen sustun ve ben bittim,

Sensizlikte ısınmadı düşlerim,

Soğuktu gülüşlerim.

Reflekslerle yaşayan bir insandım,

Biraz olsun diriydim,

İşte, benim elimden bunu çaldın.

Gecelerce ağladım,

Kara yapraklara şiirler yazdım.

Hasretinle geçen bu yıllarda,

Her gün yavaşça eriyen bendim.

Hâlâ aramızda olan koku,

Hercai menekşe açan sendin.

En güzel aşkımı sana verdim.

Ruhumun mabediydi gözlerin.

Dünüm, bugünüm, yarınım sensin.

Ansızın gel dünyama, gözlerime

İlk aşkım, ilk ömrüm, ilk sebebim.

Masal henüz yazılmadı,

Masal henüz okunmadı,

Sevgi henüz tükenmedi, geçmedi dört mevsim.

Es meltem gibi yüreğimin akdenizinde.

Nedeni yıllardı ve özlemin ömr-ü hazinin,

Yaşadığın her gün kutlu olsun sevgilim..

14 Şubat 2014