Bir Pazar Günü

 

Söz verdim kendime

Bu Pazar kızmayacağım

Bu Pazar üzülmeyeceğim

Ve bu Pazar izin vereceğim

Yüreğimin sesine…

Bu Pazar erken kalktım

Uzaktım dünyanın telaşından

Uzaktım kendimle yaptığım

Hep kaybettiğim kavgadan…

Bu Pazar aradım kaybolan benliğimi

Bu Pazar hep dinledim içimdeki sesi;

Ağlayan çocuklar, yıkılan evler

Ekmek parası için can verenler…

Ve ben baktım kendime;

Bir incir çekirdeğini doldurmayan

Ve bende dünyalar kadar büyük olan

Dertlerim, tasalarım varmış.

Eyvah eyvah ben mi çekiyorum

Bu yalan dünyanın derdini

Ben mi buluyorum kendime dert

Sanki dünya yıkılmış ben altında kalmışım…

Ve bu Pazar kendime bir iyilik yaptım

Uzandım her zamanki yerime

Gözüm dışarıda.

İnsanlar koşturuyor herkes kendi derdinde

Görmüyor kendinden başkasını

Arabalar son hızla yolda

Sanki acile hasta yetiştiriyor…

Bunlardan ekstra ;

Ambulanslar, itfaiyeler yarışta…

Kimse duymuyor içimdeki yangını

Kimse duymuyor çocukların ağlamasını

Kimse duymuyor göklere çıkan feryatları…

Ve baktım bu Pazar da yine

Öteki Pazarlardan farkı yok.

Ağlayanı duyan, düşeni kaldıran yok

Dünya gidiyor son hızla

İnsanlar ondan da hızlı gidiyor…

Bu Pazar da durduramadım

İçimdeki fırtınaları

Yine sözüm geçmedi kendime

Bir çöp kaçınca gözüme isyan ederken

İki gözü de görmeyenleri gördüm

Dilleri tatlı, yüzlerinde tebessüm…

Ben ayakkabı derdine düşmüşken

İki ayağı da olmayanları gördüm

Hem de Beytullahı tavaf ederken…

Tövbe ettim derdime isyanıma.

Ana kucağı gibi vatanım varken…

Semalarda ezanım yankılanırken…

Ay yıldızlı bayrağım göklerde dalgalanırken…

Ve en büyük nimet sağlık varken…

Havada, karada ve suda …

Yerden göğe sayısız nimet var üstümde…

Niye bunca isyanım.

Ne olur sen affet Allah'ım…

Bir başka Pazara kaldı

Olmasını isteğim iyilikler, hayaller

Gelir mi acaba o beklenen Pazar

Bir başka Pazar biter mi acaba

Bitmesini istediğim tüm kötülükler…