Bir Seyyah'ın Elli Yaş Destanı Lahika 5 / Final

Gökkubbe şahidimdir, terk ettim masivayı,

Bir hırka, bir asa'yla koştum imge cengine.

Gönül gözüyle gördüm, o efsunlu rüyayı,

Ağustosta boyandım , şubat'ın buz rengine.

Denizler durulsa da, içimde fırtına var,

Limana varamamış gemiler beni anlar

​Ihlamur gölgesinde, yurtsuz bir hakan gibi,

Kuşandım yalnızlığı, çayıma kattım hece.

Kentlerin yüreğinde sönmez bir volkan gibi,

Yürüdüm gündüzleri, lav öksürdüm her gece...

Ufuklar bükülürken içimdeki sancıyla,

Dövüştüm durdum işte, töz denen yabancıyla.

​Asyalı bir rüzgârım estim durdum azak'ta...

İsyanıyim kartalın, kanadım zeytin izi.

Hakikat arıyorum, bu amansız tuzakta,

Yaralarıma sardım gördüğümde Tebrizi..

bir yanım taş ilmidir, bir yanım ipek kadar

İçimde bir ordunun en sessiz sabrı yaşar..

Ve ben yol mağduruyum, heybemde dertli kelam,

Gurbeti seve seve bir zehir gibi içtim...

Uzaklardan bir koku, bazen bir kuru selam

Bekledim durdum öyle...kendime gülüp geçtim.

Adımlarım yorgundur, hayellerim kördüğüm,

Karınca nefesinde, vuslat mıdır gördüğüm?

Eşiğinde durduğum, üç gülün kokusudur,

Yükümü hafifleten, o üç masum bakışın.

Biliyorum hayatı, ikindi uykusudur,

Sonu gelmez kışların, kanadı kırık kuş'un

Akıp gidersem bir gün, adımı seller alsın,

Toprağın altı bende, üstü de sizde kalsın.....

Yine akşam döküldü, omuzlarımda bulut

Gözlerimde bir nehrin, en ağır yorgunluğu.

Ne bir mazi bıraktım, ne elde kaldı umut,

İçtim yine o tastan ,o kadim kırgınlığı

Öyle mahzun, öyle tek... Bir çocuk kadar hürüm,

Kendi içimde her gün, defalarca ölürüm.

Sesim bazen yığılır, sığmaz olur haybe'ye,

Ben de o sarp yollarda, izi süren şairim.

Gönül verdim ezelden, bir mukaddes gayeye,

Kendi içimde kutlu,gizi gören şairim...

Artık vakit daralmış, sesim rüzgârda simge;

Bir taif gezginiyim, yurdum çöllerde imge.

Emin çlkli