Bir Son Umut Fırtınası

akıp geçer zaman ezgisi içimizden

bir karınca yüreğini örtünerek

içine aldığı bu kenti de

ezberinde sürükleyerek,,,

karınca yüreklim

hayat bizde akar

biz hayatın içinde akarız

sen bende akarsın...

bir ışık akar

gecenin renginde....

mardin uzanır bir mezrada

halime kızın

üşüyen ellerine

ellerimi bırakma noolur dercesine

kısacası

sen bende ben sende olsakta

ne mardin mardindir

nede sen üşüyen ellerin kovuğundasın

zaman sende asılı kalmış

ağırlığı ise

benim işte

sende asılı olan ben....