Bir Türkü Söyle Benim İçin

Ufuklar yazısı yazgımın karanlık bağrına;

Bu son yanış, bu son türkü.

Sessizliğin hiç beklenmedik sağırlığı

vurur gecenin en kuytusuna.

Ne el sallanır gidenin ardına,

ne gelenin karşılanır adımları.

Mahpustur hep yaşadığımız;

kızgınlığımız kendimize,

dünyanın bir devinim üzre olduğunu,

Sabahı bulamamakla silen günlerim anlar.

Gücünün yettiği bütün ışıkları,

bütün acıları al içine yüreğim.

Yine de boğulmalı mıyım?

Yine de kaybolmalı mı,

yola henüz çıkmamışlarla yok muydu farkım?

En yürekli halimle kuşandım seni, anla.

En yasaklı duygularla sevdim.

Her adımına bin ah düşen diyarlarda aradım sesini.

Bu sevda sonsuz, bu sevda yalansızdır.

Sorulur tadılan dikenlerde çıplak ve kanlı ayaklarım.

Şiirlerim uyandırmaz baharları.

Yağmur damlası olaydım,

bir kar tanesi bütün yangınına inat şu diyarın.

Öyle bir döngü üzre koymalıydım kendimi,

sonsuzluk hecelerine sığınarak:

İşte buradayım, işte yalnızlığımda.

Var mıdır sığınacak yerim?

Yol olsam geçenim,

han olsam kalanım,

ölsem ağlayanım...

Azığım zehirdir.

Acılar bende nehir.

Ağlayamam;

Çocuklar saklayamaz hüznümü yine de,

Yine de solamam,

Güzlerine düşsem de iklimlerin,

yenilsem de vakarlı,

kaybettiklerimden kalanlarla yetinirim.