Bir Zamandı

Ölümle sarmalanıp, kenetlenmişim yaşamaya

Çöl tozunda yıkanmış rüyalarım

Örgü örgü hileyle dizilmiş sabahlarım

Bir zamandı, dostluğu ve aşkı bırakmışım gölgede

Küçülmüşüm, küçülmüşüm

İçteki kırıntıları tırnakla, özenle sökmüşüm

On sekizden ben kalmayana dek

Yol uzundu, düşmanlı ve çirkin

Öylesine ki ruhumdan değil ayaklarım

İçimdeki katılığı akıtmadan hayata

Allah tarafından yok sayılırcasına yürüdüm

Anamı, babamı hatırlamazcasına

Yine de yolun başına dönesim var

Seni aramak, bulamamak pahasına

Talihimdense hülyalara düşmek

Ne kadar güzel bataklık varsa batmak, arınmak

Ve tutmak göğsümdeki pıtrakları

Beni görmek, bulmak ve sevmek mi dersen

Hayır, gökyüzünden nehirlere seni görmek

Yine de göresim yok

Şayet bu sensizlik bir gün bitecekse

Seninle bitmeyecek, bu açık

Sen, düşmüşlerin en ihtişamlısı

Yaşamla sarmalanıp, kenetlenmişsin ölüme