Bırak Gideyim Era

Mutluluk hangi köhne şehrin limanında

Kulaçlarken zamanı

Bulasım geldi bir anda

Yok çekiştirecek değilim

Yakışmıyorsa gözlerime

İçten gülücüklerim

Diplerinde bir yerinde

Gömülü duruyorum yüreğinin

Çıkarma beni

Mührüm kırılmamalı

Çek kaderimin sürgüsünü

Bahtım açık kalmamalı

Üşütürüm, yanarken yokluğunla

Ne ironi ama

Yaparken kendi heykelini

Yarım kalmış

Usta kadar bahtsız

Olmayınca duygular

Hayat tatsız

Kaç sabaha

Huzursuz uyandık

Ve kaç gün batımında

Bitecek sandık

Bitmiyor era

Ne çok yalnız kaldık

Çocukluğumuzda

Yürümek için dikilirken ayağa

Düşünebilir miydin era

Bu kadar adımlayacağını

Sahi kaç adım atar insan

Hangi yol sona çıkar

Hangi yol sana

Nerden bileyim era

Çıkmadıktan sonra

İçimden bu acı

Hangi sapaktan

Saparsam sapayım

Hep hüznün

Yalnızlar sokağındayım

Ne garip değil mi

Yağmur başlıyor gene

Islanacak hatıralar

Sonra satırlara sıkışacak yüreğim

Ve eriyip kederim

Artezyen bir endamla

Fışkıracak gözlerimden

Fışkıracak zamanla

Gönlüm bir sit alanı gibi era

Nereye kazma sallasam

Senden kalıntılar buluyorum

Alıp elime fırçayı

itinayla temizleyip

Her parçayı

Baş ucu müzeme

Senden bir şeyler koyuyorum

Ne kadar daha alır

Kafam bu hengameyi

Bilmiyorum era bilmiyorum

Elden düşme bir mutluluk arıyorum

Ya da hurdaya çıkmış bir huzur

Artık uzatma sürgünümü

Bırak gideyim ne olur

Bırak era

Sensiz olmaya ihtiyacım var

Ne çok bilsen ki bu ara