Bırak Yakamı Necla

Ahşap binaların reveransı pek mi haz verir sana
Henüz aydınlanmadan hava
Arnavut kaldırımına düşen gözlerin
Kaç delikanlının boynunu sıkıştırır
Keskin bir pervaza

Bırak yakamı Necla
Sokak kedileri bile ışık bekliyorken senden
Bana ne kalır cilveli bir bakıştan

Her sabah seyre dalan gönüller
Göğsüne yatırdığın kırmızı gülleri
Sundurmalarda dersini okur
Bin bir telaş...

Bırak yakamı Necla
Ben henüz toy denecek yaşta
Annesinin dizine muhtaç oğlanım
Depremim olursun sonra
Sende kalırsa bir yanım

Mahalle bakkalının önünde
Düştün ya gözlerime bir kış günü
O soğuk havada ince entarinle
Taşmış gibiydi dağın ucundan ak göğsün
Ayazı bin kez kesen nefesinle
Püfff... dedin ya yüzüme karşı
Solup düştü bütün hayallerim
Ne defter kaldı elimde ne kitap
Gel Necla,
Bana bir iyilik yap
Geçme bu sokaktan bir daha

Diyorlar ki; pavyon karısı
O yüzden kaybolmuş yüzündeki ar
İnansam da bu endam bu boy
Bu ateşten kopmuş yanın
Nasıl almaz aklını baştan
İnsanın
Hem sende bir başka tılsım var Necla

Bırak yakamı Necla
Rüzgârda bir sigara gibiyim
Seni gördüm göreli
Gayri bir kelime anmıyorum
Hem bakma öyle bana Necla
Sen sevemezsin ki
İnanmıyorum!