Bitmeyen Siir
yuruyordum.
o nu gordum
o an
yurumeyi unuttum
sadece,
butun varligimla
ona bakiiyordum artik.
duymayida unuttum
yolun ortasinda durdugumu bile
gozlerini gordum sonra,
bana bakiyorlardi.
aramizdaki mesafeye aldirmaksisizin
her an, daha derinlerine daliyordum
masmavi gozlerinin
gok yuzu gibiyiler
her goz kirpmasinda
sanki perde kapaniyordu
ve yeni bi gosteri basliyordu.
sonra saclarina takildi gozlerim
bulut gibiydiler
attim kendimi
en yuksekten asagiya
yumusacik o bulut saclarina
bir beni vardi
benim olmayi isteyebilcegim en guzel yerde
o dudaklarin tam ustunde.
ona okadar dokunmak istedimki,
hayalmiydi,
yoksa gercekmiydi diye.
durmak anlamsizdi artik.
attim ilk adimimi.
isiklar sondu
kapkarablik oldu
dunyam,
soluksuz kalmistim
hatirladigim son sey
bana bakan gozleriydi
onun bir ruya oldugunu dusunmek,
ve o ruyanin bittigini bilmek
kabuslarin
en acisiydi
artik hic bir duyum calismiyordu.
taki gozlermi acana kadar
actim gozlerimi,
masmavi iki goz karsimda
saclarina baktim bulut gibi
dudaginin ustunde ise
ben varim.