Biz Avşarız Gardaş

Biz Avşarız, Yörüğüz kandaş,
Rüzgâr yoldaş, dağlar sırdaş.
Tengri Dağından kopup gelir sesimiz,
Hür taylarız, zincir bilmez nefesimiz.

Biz Avşarız, Yörüğüz kandaş,
Toprağın özüyüz, göğün bakışı.
Bir yanımız çocukça deli rüzgâr,
Bir yanımız töre, ağır ve kadim.

Atımızın terkinde yıldız tozu,
Eyerimizde kaz tüyü, dizgin sabır.
Dağları adım adım biliriz biz,
Çadırımız gök kubbe, yastığımız ay ışığıdır.

Biz Avşarız, Yörüğüz kandaş,
Rüzgâr yoldaş, dağlar sırdaş.
Tengri Dağından kopup gelir sesimiz,
Hür taylarız, zincir bilmez nefesimiz.

Kanımızda bir nehir akar,
Adı Cesaret, rengi şafak.
Göğsümüzde yanar bir köz,
Adı Töre, kokusu kekik, toprak.

Bozkırın sesi bizden sorulur,
Kavganın sözü dilimizdedir.
Gurbet bize uzak bir el,
Her taşın altında bir dost gizlidir.

Biz Avşarız, Yörüğüz kandaş,
Rüzgâr yoldaş, dağlar sırdaş.
Tengri Dağından kopup gelir sesimiz,
Hür taylarız, zincir bilmez nefesimiz.

Yolumuz taşlı olsa ne çıkar,
Yüreğimiz dağları deler.
Sözümüz dümdüz, bakış ufka,
Yaralı kurt oluruz, zincir vurulursa eğer.

Tanrı Dağının gazabı iner,
Oğuz’un yayı olur kolumuz.
“ Kandaş deriz “gardaş” deriz,
Kan kırmızısıdır dostluğumuz.

Dörtnala kalkar bu eski telaş. 

Tengri Dağından kopup gelen rüzgârız,

Biz Avşarız, Yörüğüz hür taylarız!