Bize Kimse Söylememişti

Bize kimse söylememişti

Biraz mutluluk

Biraz da tebessüm

Saklayın diye çocukluğunuzdan yarınlara.

Ama yine de kızmıyorum onlara.

Çünkü;

Onların öyle bir derdi yoktu.

Belki yoksul,

Belki bedenleri yorgundu.

Ama yürekleri,

Ne sevgiden yorgun,

Ne de yoksundu...

Devir kötü paşam

Darağaçları da meydanlara kurulurdu

Alem ibret alsın diye.

Kimse cür'et edemezdi

Bir daha o suçu işlemeye.

Oysa şimdilerde!

Kurulur oldu darağaçları sinelerde.

Ne asan belli

Ne asılan.

Sevmek de

Sevilmek de koskoca bir yalan...

Asri mezarlıkları vardı

Hep,

Belli olurdu içinde yatan

Başındaki tarihi mezar taşından.

Ya şimdi!

Kaç kişi gömülü sinelerde.

Ne yatan belli

Ne yatıran.

Kim yeniden yazacak

Bu kötü talihi sil baştan...

Mertti insanları

O yıllar.

İçi de bir

Dışı da bir'di.

Huzur kokardı her yer,

Herkes birbirine güvenirdi.

Ya şimdi;

Ne mert belli

Ne de namert

Dost-düşman karışır oldu besbelli.

Ser verilir

Sır verilmezdi

İzinsiz bir bağın gülleri bile derilmezdi.

Diken belli,

Gül belliydi.

Candandı her bir can

Adam gibi adam

İnsandı.

Baldan tatlı dilliydi.

Hele şimdi;

Ne gül belli

Ne bülbül.

Dudaklarımızdan tebessümlerimiz bile uçuk

Sen bari yerimize şakı,

Gül eylen

Büyümeden,

Gözleri boncuk çocuk...