Boğsaydım Da Kalbimi

keşke'ye...

canıma dokunan her acıda

gözlerime ilişen her yaşta

ayağıma takılan her taşta

pişmanlıkla dolu her saniyede

keşke'nin perdeleri her açıldığında

yeniden gelir aklıma

yeniden bir yangın başlar içimde

kibritler ellerinde

donuk suratının sahte kederinde

bir beni asar, bir beni yakar

derim ki ah keşke

hiç yaşanmamış olsaydı

hiç aldanmamış olsaydım

kalp denen içimdeki düşmanı

ellerimle boğsaydım

zerre kadar merhamet

katre kadar gözyaşı tatmamış

sevdiğini söyledikten sonra

terk edip gitmişlere üzülmeyen

gündüz yüzü görmemiş

insan nedir bilmemiş

ah keşke bir hayvan olsaydım

?ben de bir insanım? numarası yapmamış...

21.vııı.09