Boş Bir Sayfada Aşk

Hiçbir eylül böyle güzel çıkmamıştı karşıma

Hiçbir eylül böyle esmemişti akşamüstleri

Rüzgârını öpercesine sevgilisine karışan kokularla

________

Biraz şiir büküyordu dudaklarını

Biraz güneş yakıyordu

Belirgin bir sayfa çöplüğünde

Yalnız kalmakla sevişmiştim alacakaranlıkta

Hepsi bu demeyi o kadar çok isterdim ki

Saatlerce boş bir ruha komut veriyordum

Yazsana

Yazsana ulan

Edepsiz bir masal olabilir

Haydi kurtar dünyayı

Sonra düşüyordu ton

Sen önce kendini kurtar serseri

Bir bodrum katı kadar değerin yok

Duvardaki saat

Çin malı bir sanat eseri taklidi gibi

Sende sahtesin işte

Sonra susuyordum ben

Dilimi ısırıyordum dişlerimle

Susuyordum ben demeyi seviyordum

Ben diyebilmek o kadar çok önemliymiş ki

Bir kızın benliğinden vazgeçtiği anlarda rastladım oğlanlığına hayatın

Sonra susuyordum yine

Yeniden başlıyordum eylülü sevmeye

İçimden o kadar çok eylül geçiyordu ki

Lan oğlum senin tünel olasın var

Geçse geçse bir tren

Hayır beğenmedim teknolojim gelişti

Yollar geçer içinden diyesim var diyerek susuyordum

Banyoda damlayan bir çeşmeye ana avrat küfür ederken

Ruhuma parmak tıkama fikrinden yola çıkarak

Fikrime parmak tıkamayı tercih ettiğimi düşündüm

Ki Sokrates benden daha fazla düşünürmüş

Bomboş bir sayfa bile yetmedi densizliğime

Sıcak bir şiir olasım var biraz

Hani yaylalara düşen gölgeler vardır ya

İşte ben oralara hiç gitmedim

Ama gölgelerini tanırım

Her gölge yansıması değil midir yabancılığın

İşte ben biraz oradan tanıdık

Biraz buradan akrabayım sana

Yani sana işte

Hani şu bir türlü başlayamadığım şiir var ya

Sana

Başlayamadığım sana

Öyle bir boş sayfasın ki

Birazdan indirip perdeyi karşı dağlara

Ne var

Ne bakıyorsunuz diyesim olabilir

Öyle bomboş bir sayfasın ki

Su olsan doldurmaya değmezsin

Ama ben susarım

Hem de iyi susarım bilirsin sen diyesim olabilir işte

Dudaklarımı öptüler neredeydin

Bomboş önümdeydin çırılçıplak

Bir fahişe melek misali

Nerede olduğunu bilmediğim halde

Bazen ayaklarımın altında

Metre karesi boyumdan ufak halı eskisinde

Bazen ortası yırtılmış banyo havlusundaydın

O havlu hala mavi

Tabi bunu sadece ben biliyorum

Sen hiç mavi bir havluya sarılmadın ki

Sen işte

Hani şu bir türlü doyumsuzluğa ulaşamayan şiir var ya

Sene

İşte o sene

Bitiremediğim senelere acıyla baktığım sene

Öyle boş bir sayfasın ki

Yakasım var sonra küllerine kavuşasım

Senin yangının beş para etmez yani benim

Dürüstlüğümde beş para etmez ki

Dürüst değilsin puştluk yapma şimdi

Biraz kendine dürüst ol şimdi

Sayfa hala bomboş

Ve sen bir hiçsin aynı dolular gibi

Kimine buz tanesi

Yada kim doldurdu oğlum bu kadar seni

Yaz

Hayır yazma

Belki bir kararsızlık sahnesinde öleceğim

Ama eylülde geçiyor

Ne olur belediye gömmesin beni sayfa hala boş

Doldurasım var

Dolacak mı bilmiyorum

Ama hiç dolmadı onu öğrendim

Alkışlayanlar bile öldü sen ölmedin

Ben sen ölünce öğrendim yazamamayı

Kekeme bir zenne gibi

Bomboş sayfalarda açık kalp ameliyatımı yapmayı

Ne annem beklerdi odamın kapısında

Ne sonrasında bir geçmiş olsun diyen

Gözlerim koskoca bir kapı arkasıydı

Kurumuş boğazıma benziyordu biraz gıcırtısı

Öyle boş bakıyordum ki dopdolu

Bu sayfa gibi bomboş değil

Bir İspanyol sandalında sürükleniyordum okyanusa

Kalemimi cesetlerine batırırken

Belki canlanırsın diye

Biraz mavi

Biraz kelebek işte

Olmuyordu

Kelebekleri bende severim bilmiyorsun

Bilme zaten bomboş sayfada

Avucumda boş bir ipek kozası gibi kelimeler hissiz

Terkedilmiş

Saçlarını koklayan eylül gibi sebepsiz

Sayfa bomboş sanma

Sanma işte

Şımarık bir çocuk gibi değil

Tükenmiş bir ses gibi düşün

S.ktir et Sokratesi

Pazartesi olur cumartesi olur

Ama ertesi olmadığını düşün bomboş bir sayfa gibi

Düşlemekten kim ölmüş

Yanında bir yabancı uyur bazen

Yanında yabancı bir sen yada

İnsan bir şiirle bile aldatıyorken sevdiğini

Sevmediğini anlamıyorsa

O zaten bir ölüdür

Mahkumiyetin böylesi ancak acizlere yakışır

Düşün işte şimdi biraz ne kadar aşıksın

Ve ne kadar acımasız kendine

Bomboş bir sayfada ölmeyi denesene

Hani o ilk aklına gelenler gibi

Belki bir hayat kurtarırsın o zaman arkanda bir şiir bırakarak

Sende benim gibi yazamayarak

Yazmayı denesene

Yaşarmış gibi yapıp yaşayarak değil

Yaşayamayarak

Aşkı sevmenin hayalinden vazgeçersin o zaman

Biraz sana

Biraz bana karışırsın

Yalnızlığı bilmesen de olur arama

Boş bu sayfa

O bir gün seni bulur

Ama ne olur kokusu çıkmış aşktan bahsetme bana

Yani hayattan

Mumlarını söndürelim yeter gözlerimizin

Öyle boş bir sayfayız ki

Bu boşluk şiire de yeter hayata da...