Boş Yastık

bir gün

dört mevsimim kışa döndüğü bir anda

çekip gideceğim buralardan

ve hiç kimse farketmeyecek

yokluğumu

köşedeki bakkal açıldığında

güneş çoktan doğmuş olacak

ve fırınlardan taşacak taze ekmek kokuları

yeni günde

yine okul çocukları süsleyecek sokakları

herkes bir yerlere koşacak

her zamankinden biraz daha hızlı

dolmuş duraklarında

yine

gazete manşetleri konuşulacak

belki de

insanlar ilk kahvesini yudumlarken

belki de biri beni anlatacak

miş li geçmiş zamanlarda

veya

birileri belki de şiirlerimi okuyacak

sessizce gözleri dolarken

bir gün çekip gideceğim buralardan

ve sen her zamanki gibi

yine geç uyanacaksın

yanında duran o yastık

ilk defa boş kaldığında

ellerin beni aradığında

ve ilk defa yalnız uyandığında

senden başka

hiç kimse farketmeyecek

yokluğumu

bir gün çekip gidince buralardan

gözyaşların gibi

o gün

ilk defa telefonlar hiç susmayacak

başkaları gözlemeyecek yolumu

sessizce bir kuş uçacak yuvadan

ve inan

benden başka

hiç kimse farketmeyecek

yokluğunu