Boşluk

Yarım kaldı kalp çarpıntılarım..

Boynu bükük kaldı bütün boş umutlarımın...

Oysa nasıl da inanmıştı şu zavallı kalbim!

Boş değildi,hepsi gerçek olacaktı..boş umutlarımın,

Ama unuttuğu birşey vardı bu zavallının,

İçi boş bir kalp içindi cansız ve boş çırpınışları

Karanlıkta kalmaktan ışığın rengini unutmuş,boş bir sandıktı,

Uğrunda ölümü bile göze aldığı...

Anladı o karanlıkta kuruyunca umut dalları,

Boş bir hayaldi heycanla kovaladığı...

Zaten herşey başladığı noktadaydı,

Tek birşey haricinde...

Başlangıçta peşinden koşmak için can atan o büyük aşkı,

Artık cansız,küçücük kalmış bir şekilde avuçlarındaydı...