Boşuna Değilmiş Üşümelerim

Hasret ne? bilirdim..

Ayrılık ne? bilirdim.

Yangınları, depremleri..

Ölümleri bilirdim..

Velhasıl hayata dair her bi şeyi(!)..

Bildiğimi sanırdım.

Oysa

Bu şehirde tattım

Yürek acısının en beterini..

Güya yasal bir adamdım

Lakin aşk bana yasaktı..

Bu şehirde tanıdım

Aşkın yasaklığını..

Yasak dudakları

Yasak bakışları

Yasak sevişmeleri..

Günah nedir bilmezdim.

Yalan nedir bilmezdim.

''Böyle bir yanmak''

ne demek

bilmezdim !

Taa ki bu şehrin sokaklarında

Yasakların ortasında..

Kar ayazında

Aşkla kol kola yürüyene dek..

(((Kardan adam yapmasını da bilmezdim,

Kar yağmazdı ki çocukluğumun şehrinde..)))

Ama senin şehrinde kardan adam bile oldum..

Ağzımı, burnumu, gözlerimi yaptın..

Ellerimi yaptın, boynuma en sevdiğin

Kırmızı atkını taktın..

Tam dört gün dört gece sokakta kaldım;

Hiç üşümedim..

Tam dört gün dört gece

Pencerenden bana baktın..

Sahi neden üşümedim?

Oysa şimdi

Hangi şehirde olursam olayım

Sarı sıcak güneşte bile içim titriyor..

Ve nedendir bilmem her üşüdüğümde

Kardan adam olduğum o ilk gün,

Saçları lüle lüle olan

O sarışın kız aklımda..

Kalbim kardan adamda..

Ve aklım o sarışın kızda..

Ve kardan adam kalbimde..

Meğer bu yüzden üşüyormuşum..