Boşversene

Bugün yüzünü öpmek istiyorum yarın toprağını değil

Ellerimden akan aşkının kırmızısı kan değil

Seninle demlenen beş yıllık şarabım

Kaf dağından sana akan bir nehrin taşkınıyım

Ezanlar dînin temelini oluşturur aşkın sen

Dudaklarım çatladı sana daha da susadım şimdilerde ben

Susadıkça daha çok içtim aşktan içtikçe daha çok susadım

Şimdi daha da serhoşum daha da deli sıfatım

Evet kasımda güzel aşk her yer senin rengine boyanır

Aşkının vebalini yüklensem taşımaz beni ince ipi sıratın

Bu yükü sana yükleyeceğim bekleyeceğim aşağısında bayırın

Aşırı derecede hızlansan bile merak etme beni geçmeden seni tutarım

Gittin diye yazmaktan vazgeçemem her insan yalnız sever sonuçta

İnsan aşkın peşine düşünce hiç birşeyi kalmıyor elinde avucunda

Belki ben de kaybolurum bir dağın dumanında

Belki de yunusun kavuştuğuna kavuşurum sonunda

Kevser şelalerinin saf suyunda yıkananım

Çık geç önümüzde her duran engeli tek solukta yıkarım

Pamuk beyazım kalbin en derin kuyusundasın

Acaba ben de bir nebze kalbin kıytı köşesinde var mıyım

sen bu şehrin ismini taşıyan güzeller güzeli Nicea

ben razıyım ateşte açan çiçek olup solmaya

Aşk sırra kadem bastı yıllar önce bu şehrin toprağına

ölümü gönül gözüyle görsün dünya körü

ne konuşacağını bilmeyen ahmakça savurur sözünü

geçmişini bilmeyen çoktan kaybeder özünü

faninin sevgilisi dünya çoktan başka şeylere kapatmıştır gözünü

kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerdeyim

tüm hisslerim ve duygularım çıplak

tüm gerçekliği ile önündeler biraz hüzünlü biraz ıslak

SENSİZİM

ne de olsa miras helal ölüm hak

benim değilmişsin benim olsan olurdun

vebali çok aldığım bir kaç milyar soluğun

ben senden bekledim ödülünü yorgunluğumun

sende değilmiş ben sadece seninle az daha yoğruldum