Boynu Bükük Koyan Utansın

Gül dikensiz insan hatasız olur mu

Kuruyan yaprak tekrar can bulur mu

Seven gönülden yar eksik olur mu

Beni boynu bükük koyan utansın

Yağmur yağdığında canlanır toprak

Rüzgar estiğinde sallanır yaprak

Sen geldiğinde nasıl çarpar bu kalp

Beni boynu bükük koyan utansın

Gözüm gördü gönlüm sevdi seni

Bu yürek hep sen sen sen dedi

Bedenim tükendi aşkım hiç bitmedi

Beni senden ayrı koyan kader utansın