Bozbulanık Dizeler
boz bulanık kahırlanırdı notalar kaşlarında
götürdüğün bakışlarında yarının türküsü
ellerimle aramdan su sızmaz uzak seherinde gidişinin
hiçbir unutmayı yazmaz kalemim geleceğim ellerimsiz
ömür sadakasıyla yaşıyorum ötelerin ötesinde
seni aramanın sonrasında seni bulmanın berisinde
kadim delikanlıydı çocukluğumdan bu yana içimdeki
ihtiyar bir çağ tüm zamanlar devrime kadar kavuşmaktaki
kumrular kadar sade ve niyetsiz geliyorum ayaklarının ucuna
göğü sevmekle suçluyorsun kanatlarımı
toprağa uzanalım birlikte gözlerimiz hınçla gökyüzünde
ve ayaklarımız denize değmeli harlı ellerin ellerimde
arka mahallede akşam pencerelere daha yakın
aydınlığından yoksunluğumla daha da yoksulum şimdi
erdemli ölmek de vardır mesela benimkisi gibi
olmadığını bildiğim halde yokluğunun varlığıyla
anılarımla tohumlanınca acılarım yarını düşünemiyorum
düşünmenin yarını olalım anılarımdan ayrıl gel şimdilerime
mezar çiçeklerinin gölgesinde şehvetle öpeceğim saçlarını
selvi ağacıyla karıştırmamam için eğil bak son şiirime