Bu Aşk şiiri - Ahmet Örnek

Bu Aşk

İçimde bin umutla sonsuz huzur ararken,
Bir güzelin ruhunda var etti bu aşk beni!
Bir köşede mutluluk hayalleri kurarken,
Kırmızı renkli yağan kar etti bu aşk beni!


Özenerek demleyip aşkın acı demini,
Cennet gibi anlatıp sevmenin âlemini,
Elime tutuşturup en berbat kalemini,
Müptezel şairlere mir etti bu aşk beni!


Sevdanın ayazında siyim siyim terletip.
Kıskançlık zehriyle yüreğimi kirletip,
Gökteki yıldızları bire bir ezberletip,
Bakıp da görmeyen kör etti bu aşk beni!


Ben kara kışlardayım, o daha baharında.
Sarmaşıklar boy verir gönlünün duvarında!
Hikâyemi dillendirip mevtalar diyarında,
Dilden dile dolaşan sır etti bu aşk beni!


Kargı oldum elinde, ok oldum sadağında.
Çırpınan balık oldum oltasında ağında,
Ederimi yok sayıp geçer akçe çağında,
Değeri bilinmedik zer etti bu aşk beni!


Gözlerimi bağlayıp, dilimi uyuşturup!
Ciğerimi dağlayıp, kalbimi tutuşturup!
Cehennem ateşiyle özümü buluşturup,
Sevdanın ocağında nar etti bu aşk beni!


Ömrümün son deminde canımdan usandırıp,
Bir lokma ekmeğimi baldırana bandırıp,
En derin uykulardan kahırla uyandırıp,
Karanlık gecelere pir etti bu aşk beni!


Yeterince yaşadım aşkı görecek kadar.
Canımsın dediğime canım verecek kadar!
Mezara kalbimdeki aşkla girecek kadar,
Kahverengi gözlere yar etti bu aşk beni!

Ahmet Örnek

Yorumlar (1)