Bu Ayrılık Zor Geldi Ikimize De
Bu ayrılık zor geldi ikimize de
Ankara'da havalar soğudu artık;
Sevgililer birbirlerine daha sıkı sarılıyorlar.
Görünce bir an, sıcaklığını arıyorum ellerinin.
Sadece hayaline sarılmakla yetiniyorum.
Sen uzaktasın şimdi;
Hasret var yüreğimizde.
Ben buralarda sensiz,
Sen oralarda bensiz,
Yalnız hissediyorum kendimi.
Zor geldi bu ayrılık ikimize de.
Ben seni arıyorum sürekli.
Sende beni arıyorsundur belki.
Telefonun ucunda bekliyorum sürekli;
Sanki birden arayacaksın gibi.
Bazen yollarda arıyorum seni;
Sanki birden karşıma çıkacaksın
Ya da
Arkadan yaklaşıp gözlerimi kapatacaksın.
Gidişinle Ankara sanki ıssızlaştı birden.
Köşe başında sevgililer,
Ykmde karanfilde sevgilisini bekleyenler,
Daha çok dikkatimi çekiyor artık birbirini sevenler.
Yokluğuna zor da olsa alıştım;
Gittiğimiz yerlere yeni yeni gitmeye başladım.
Ah bide şu efkar dolu şarkılardan kurtulsaydım.
Sigaraya başlayacaktım yine caydım.
Biliyorum sen kendime zarar vermeme kızarsın.
Ama yinede sen kızma!
Bu ayrılığa rağmen kendimi toparladım.
Anladım ki Ankara sensiz bir hiç;
Bir sürü beton yığını ve laftan anlamayan insanlar.
Bazen dar geliyor sokaklar.
Meğerse senmişsin Ankara'nın güzelliği;
Senmişsin yaşanmaya değer kılan bu şehri.
Bazen geceleri bitiremiyorum.
Gece yine kabusla uyandım;
Uyandığımda her zamanki gibi aklımdaydın.
Bilmiyorum hissettin mi?
Uyandığımda yine fısıldadım;
Rüzgarla bir sürü seni seviyorum yolladım.
Dahaca sayılı gün saymıyorum.
Ama sayılı günleri bitireceğiz biliyorum.
O zaman ilk işim bu hasretliğin inadına,
Sensiz geçen günlerin inadına,
Sana kocaman bir sarılmak olacak.
İşte o zaman:
Rüzgarla yolladığımı
Kulağına fısıldayacağım
Seni seviyorum... diye