Bu Şehirde Değildim

Ölümdü mavi

Ve sessizlik en büyük isyankardı

Ki onun o alaycı gülümsemesi

Sanki bin kıssadan çıkarılacak dersti

Hani bulutlar umudu kesmişti bir gün şehirlerden

Hani şehirlerin forsaları kral sanıyorlardı ya kendilerini

Kopmayacaktı Nuh'un tufanı

Ki kopmasına da gerek yoktu zaten

Boğuluyorlardı boğulması gerekenler

Ve gerekmeyenler bile

Ölümdü mavi

Çünkü hayatı hatırlatıyordu

Griye boyalı ruhlara

Kirli ellere teslim ediyordu çocuğunu bir istiridye

Temiz ellerin bulunmadığı bir limanda

Ve hatta yumuk ellerini saymazsak bebeklerin

Temiz ellerin bulunmadığı bir şehirde

Ve bir ahtapot nefes alamıyordu yine o limanda

Havanın bolluğunda

Tıpkı yalnız olması gibi her insanın

İnsan bolluğunda

Hani hava havaydı da solunmuyordu işte

Hani gülüş gülüştü de iç ısıtmıyordu

Hani gözyaşıydı da yanaklara süzülen

İmitasyondu sanki biraz

Yakmıyordu yanakları süzülürken

Daha da önemlisi yüreği

Kim demiş ölüm siyahtır

Ya da beyaz diye

Maviydi ölüm

Ve ölümdü mavi

Yaşamadıklarını insanların suratlarına bir tokat gibi çarpan

Yine de nedense sormazdı hiç kimse

Rakamlara endeksli duygular duygu mudur diye

İnan bundandı yıldönümlerimizi hatırlamayışım

Çünkü ben seni her an...

Hayır,hayır yine saymış oluyorum

Ben seni sürekli sevdim

Çünkü ben hep ölüydüm

Ben maviydim

Beni hep görsen de

Bu şehirde değildim.