Bu Şehrin Hikayesi

Bir şubat ayı günlerden salı

Küsmüş ay yeryüzüne

Gece bir başka karanlık, yağmur yağıyor...

Ve samsun bır vedaya hazırlanıyor

Dönüşü olmayan kararlı bir vedaya...

Bütün Samsun susmuş, sevenler ağlıyor

Sokaklar sessiz,caddelerde hüzün dolaşıyor

Bir cümle bozuyor sessizliği

Bir kadın;'ayrılmalıyız olmuyor böyle!!' diyor

Ve gökyüzünde bir hıçkırık yankılanıyor

Ardından bir haykırış bir adam bağırıyor

'Bitmemeli ayrılmamalıyız seni seviyorum' diyor

Genç kadın kararlı, başı dik

Önce yanagına süzülen yaşları siliyor

Sonra 'Kendine iyi bak' diyor ve ardına bakmadan gidiyor

Genç adam yıkılıyor bır kaldırım dibine

Buğulu gözlerle kadının ardından bakıyor

Ve samsun bu geceden sonra hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor

Artık delicesine içine çektiği sevenleri sokaklarında barındırmıyor

O geceden sonra Güneş Eskisi gibi değil

Yeryüzü bir türlü aydınlanamıyor

Ve o geceden sonra Hüzün kaplıyor vitrinlerini şehrin

Artık bu sokaklarda hiçbir seven kavuşamıyor

Samsun aşka ve gökyüzüne, gökyüzü ve aşk Samsuna küsüyor

Artık yağmur damlaları nazlı nazlı düşmüyor yere

Dalgalar okşamıyor eskisi gibi kıyıları,

Artık sevenler kavuşamıyor Samsunda

Hiçbir şey eskisi gibi olmuyor...

Sonra Samsun boğuyor insanları

Herkes eskı gunlerı ozluyor ama

Samsun küsmüş bir kere

Bir daha hiç eski günler gelmiyor

İşte bu yüzden herkes bu şehirden kaçmak istiyor...