Bu Şiir Değil Aptallığa Vedamdır
Bu güne değin,
Taaa çocukluğumdan beri,
Yaralarımı hep kendim
Tek başıma sardım!
Gel gör ki;
Şu kocamış soyut zamanda,
Somut
Şair ruhumla bile
Artık
Ne
Takla attıracağım
Estetik bir imgem,
Ne de
Duvara toslayacak
Engin bir sabrım kaldı!
Oysa ki
Düne kadar;
Hani
Dün dediysem de,
Bu satırların yazıldığı
Tarihe bakıp da
"Mayıs"
Diye
Okumayın sakın!
Gönül yaralarımı,
Varoluşsal yenilgilerimi
Tekmil "imkânsız"lıkları ötelemiş
Ve
Ben Mayısa
"Gülan" demiştim,
"Aşk" demiştim,
Emeği
Vefayı
Aşkı
Hep baştacı etmiştim!
Ne taç'lığını
Ne ona
Nefes almak gibi olan açlığımı
Hissetmedi bir türlü aşk,
Kendisi
Nefesimi
Gülümseme sebebimi
Sevmek inadımı
Bir başına bırakıpta gitti,
Yani
Beni yok saydı!
Demek ki,
Emek de
Vefa da
Koca bir yalan,
Uyduruk bir masaldı!
İnanacağım
Ne bir aşk
Ne bir vefa
Ne insan
Ne de kendim kaldı!
15/16:Mayıs:2023