Bu Şiir Eksik

o sabah

kaç sabah birikintisiyle yüzüme topladın günahlarını

ayışığından çalıp beni kalbinin sahralarına

ıssız şehrin hücrelerine kara bulutları indirdin

sahiller uyuyordu ve tüm insanlar

kalın kitaplarım

ensesine kuş ve deniz ilişmiş

kar fidanlarım

bu şiir eksik

ruhun alınterinde aylak sancılar

bulut kıvamı erime

-maviye asılan adam ölüyordu-

şimdi sen

sessiz vedanı kimseye uyandırmadan

sarı duvarlara soğuk geçmişini iliştirip gittin

gittiğin yerde bittin

adres değiştirdi ölüm korkusu izlerin

beyaz aynalarda güzelliğim bozulmasın diye

bütün çizgilerini bozdu yağmurlarım

bu şiir eksik

bir kaç taze çiçek ölüsü

ve asılışı parantezlerin

narında eflatun ışık

aldatılan bir ütopya alnımın kırışığı

geride bıraktığın yalnızlığın ırzına geçti gün

ve birazdan sana dönecek suretin

güneşin gölgesinde sallanmakta gece

perde kapanmakta bak

bu son oyun

son şafak

hatta son ışık

uçabilirsen uç

seni bütün boşluklarım tanır

-gökyüzünden bakışlarımı çektim-

umut kalbimi çeliyorken ayaklandırma aklımı

ben gizli bir kıvılcım göğünden uzak

var git yoluna

maviden süzdüm karanlığı

artık hiçbir şeyimsin

yokluğunu öldüresiye dövdüm

nasıl susarım ruhum mutluluk çarpar

sabaha yakın bir vakit gelsen de

uykum tanımaz seni

ağzımda dünyanın salyası

masum bilinmezliğin öteki yüzü

var git

siyah dalgınlıklarla hayata sus

......