Buğulu Şiir

1

yıllar önce ölmek daha kolaydı

uzun sürerdi dudaklara bak baka sevişmek

gözler kapanınca bir tutam suyun temizliği

rüzgâr eserdi habire

gülüşlerimiz kalemin ucunda

şiirlerde yazlık sinemaların gazoz kokusu

leylak yanlarını görürdük güneşin

saatteki neştere onurlu duruşlar sunardık

ne zamandır ruhuma balçık kokuları geliyor

ölmek zor

2

leylaklı gülüşlerle gelirim sana

aşkın yüzünü gökyüzünden koparıp

bütün yangın tutkular adına

yaşamanın dinginliği için

akrebi yelkovandan yırtıp ayırır gibi

terminalde uyuklarken martılar

otobüs camının kahramanlığı gibi

hep yanındaymışım gibi gelirim

özlemi bilirim ama

'uzak' harfleri üzmekten başka nedir ki

gözüm yaşıma imrenirken

bahar yumruğunu beş kez sıkmışken

dokuzuncu senfoniyi kaldırımlara döküp

gölgeme dokunan bir melodiyle

kırılmak üzere olan ışık gibi

usulca eriyecek nefes gibi

yürürüm sana

en düşsüz dibinden çıkıp karanlığın

tinerci çocuklar göz kırparken çöllere

vahanın karşı devrimciliği gibi

yankı boşluklarını doldurmak için

dağları sırtlayıp da gelirim sana

utangaç bir kızın yanak kızıllığını yaymak için

rüzgârı çağırırım en çok da bunun için

gülleri koklamadan solduran orman krallarına inat

sevgiye acıkmış toprağa mayıs kokuları serpmek için

kırgınken maviye ve kendi tarihime

ruhumun daralmasına bir ilacım bile yokken

öpmek isterim yağmurlu akşamları dudağından

eksikliklerimi alıp yürürüm sana

dalgınız nicedir unutulmuş kartpostallar gibi

güneşi azalan sokakların sessiz beyazları

kavuşmayı bekleyen ilikleriyiz ne zamandır

yurdunda bile gurbette olanların türküleriyle

saklanan sabır ve sedeflenen inadımızla

gecikmiş itiraz ve yazlık yerlere kaçmış direnişe gücenerek

ömrümüze konulmuş yasaklara hiç aldırmadan

tamamlar gibi kıvılcım sesini

sımsıkı sarılıp toprağın zerresine karışabiliriz artık

gücümüze gizlenmiş suyun buğusunu öperek hem de...