Bulanık

darmadağın bir dünyada

saçmalama hakkımdı

aralamak her kapıyı

her bucağı bulanık

kışın çıplaklığını düşündüm

sözcüklerin doğal uyumuyla

avazım çıktığı kadar bağırdım

giydirmek için ağaçları zorla

yokluğunda boş durmadım

her kenti bir insana benzettim

her mevsimi bir yüze

hiçbir kent hiçbir mevsim

sana benzemediği gibi

sen de yoksun hâlâ

köprülü bir kasabaydı duruşun

gülüşün atatürk ilköğretim okulu

kimsenin ayak basmadığı bir yaz sokağında

en gölgeli köşedeki evin yalnızlığıyla

böyle düşledim...düşlemek istedim...

sandallar yüzdürdüm o pürüzsüzlükte

buz mavisi cam yeşili açık pembe

yeni uyanmış halindi o saf

o pırıl pırıl temizlik

güneşin çizdiği en güzel resimdi dünya

birlikte izledik...