Bulanık Dünyam

Dünyamı bulandıran

Gözlüğümün kırık camıydı

Lamba ışıkları...

Onlar artık nokta değil

Öylesine yaygın ve büyük ki

Direklere asılmış

Birer ay gibi

Ve

Aynı onun gibi süslemekteler

Gecenin ödünsüz karanlığını.

Ya göğün mavisi?

O ise

Sanki kendisine ihanet edip

Başka bir renkle sevişmiş gibi

Adını koyamadığım bir halde

İnsanlar...

Üstüme doğru gelen insanların

Adlarını seçmek için

Gözlerimi kısmam fayda etmiyordu

Yüzleri bulanıktı

Gözleri,

Dudakları,

Burunları öylesine girişmişti ki

Sanki her şeyleri

Her bir şeylerine karışmıştı

Irklar,

Mezhepler,

Ve düşünceler de karışmıştı

Ya sınırlar?

Onlarda şimdiki gibi kalın çizgiler değildi

Sadece bir yumağın ipi gibiydiler

Ve renkleri de

Kırmızı değil beyazdı

Benim kusurlu gözlerimde.

Evet, gördüklerim yalandı belki de

Ve belki de hayal gücüydü

Ama bir o kadar da güzeldi

Miyop gözlerle bakmak

Dönen Dünya'ya.

Çünkü

Görmez olmuştum

Dünya döndükçe doğurduğumuz tüm sınıfları

Dedim ya

Kırıldı gözlüğümün camı

Dünyam bulandı

Gördüğüm tek şey ise

VİCDANDI