Buram Buram İnegöl

Ay pırıl pırıl ışık kokuyor

İçimde loş bir mevsim

Layık olabildik mi acaba İnegöl'üme?

Esmanın tecelli olduğu bu şehre layık olabildik mi?

İnsan denen varlıklar, burada dört mevsim medeniyeti tadıyor

Çabasızca farkındalıklarından habersiz

İmgelemime ev sahipliği yapan bu şehir

Ninnilerle kıpırtısız koynunu açıyor bana

Dolanıp durduğum pusulasız imgelemimde

Emanet ediniyor bu insanlaşmış şehir

Ay gökte yeşil yeşil bana bakıyor

İnegöl'ümü betonlaştırmışlar, beton kokanlar

Lime lime piyasa kokuyor insanlar

Endişesi bir İnegöl'ümü bir de beni sarsıyor

İnsanlar pervasızca duygularını tüketmekte

Lime lime İnegöl'üm kışın soğuğunda erimekte

İniyor arştan yere yağmur katreleri

Çarşıda insanlar ter kokuyor, camekân sevdasında

İniyor gözlerimden yere yağmur katreleri

Nedenleri niçinleri soruyorum duvarlara

Duvarlar anlıyor beni, bir de İnegöl

Endişemin orucunda bir ben ağlıyorum bir İnegöl

İnsanlar israfça duygularını satmakta

Lime lime İnegöl'üm yazın sıcağında donmakta

Olsun, İnegöl'üm yeter bana

Lambadan çıkan bir ışık süzmesiydi avucuma

Medeniyetin yoğrulduğu ilçe şehrinde

Avucuma sığmıyordu gezegenler

Zakkumlaşmış vücuduma ancak yetiyordu bu yer

destina