Burası Adıyaman

Yokluğunun pazartesi akşamı,

Sol omzundan vurulmuş karacanın

Gözlerine asılı kalan bir aslanım ben sevdiğim...

Gittiğini mevsimlerden anladım,

Kurak topraklara gebe kaldı Adıyaman.

Çatladı da akmadı kan!

Uzuyordu geceler döngülerin dışında

Ay vuruyordu gidişini resmini çizen buğulu camlara!

Işıklı kaldırımlarda kaldı silüetin

Hüznüm bir bardağın en ücra köşesinde...

Burası Adıyaman ! alem düşman kesilir seni sevdiğim zaman...

Saçlarına inciler, bana kurna başı ayrılığı kaldı..

Son bir bakış kaldı geriye ,

Hoşçakal iki gözüm,

Sen sağ ben selametle...