Buruk Güneş

Boynundan ensene düz inen güneşler rengi buruk saçlarını

yukarılarda uçuruyor rüzgâr

kısık lambalara benzer gözlerini bir kez daha göreyim derken

eğri büğrü satırlarımda

saatler artık çok ağır geçiyor

ne fark eder.

Sadece sandalyemin gıcırtısı var gecede

ufku olmayan bir hükümlü gibi ellerim

çığlıktan iplerle sarılmış dizeler

ve düşünceler bütün bağlardan sıyrılmışken

hırçın yağmurlarda kaybolmuş beyaz gün ışınları

sonunda canına tak mı dedi karanlıkların.

Pencerelerin gözetlediği bir utanç oldum karanlıkta

_ adın aklımda kalmamış

kızıl saçlı rüzgâr olsun _

içinde küçük sinek kuşlarının uçuştuğu

öyle bir hayalsin ki hep yanı başımda olan

şimdide bir gül masamın üstünde duruyor

düşlerimizin aslı var mıydı?

Bitince kaldırımlar artık gider içerim

deliler gibi yaşarım vaktimi boşa geçirip

kopkoyu umutların alevleriyle çevriliyken kordon

basık meyhaneler

yorgun argın omuzlarıma artık ağır geliyor

boşa geçmiş bütün yıllar

bıkmış bu eski dünya.

Ucuz tarafından bir kahve içiyorum sabaha karşı

artık hatıralardan ne çıkarsa bahtıma fallarda

neşenin kederden sonra geldiğini unutmuş telveler

rüzgârda yaprak misali açarken güneş

kararsızım.