Bütün Anlarım Beni Terk Etti

duraksız bakıyorum uzağın kırıntısına da

yeni konularla yorumluyorum ayrılığı

bu ara zamana bir ad düşünüyorum

tınmıyorum hiçbir yabancılığa

karanlık da kirlendi üstelik

kaybedecek bir şiirim kalmadı

soğuk odalı evleri de özlüyorum artık

eski müzik albümlerini geçirerek aklımdan

sabah pidesi buğusuna dökülen bir hüzünle

geldiğim noktaya şaşkın

anladım

ölüm ya da sensizlik değilmiş korktuğum

kimsesizi olmakmış herkesin

portakal bahçesi anılı kışlardan sonra...

sıcak bir akşam bulutuna sarılırken öfkem

bana ille yağmur demeden bir gün yaşatsan

terli yalnızlıklardan sonra yorulmazdı düşlerim

ve zamanla sırt sırta versem uykusuz

hiçbir çiçeği ezdirmem

boş kalmasın diye hiçbir gülüşün

taze bir kırlangıç uçuşu mevsimlenirdi sonumuzda

göğün hasta anlarını unutmak adına

çocukluğumuzdaki yazları paylaşırdık

sınırları kimliksiz ufuklardan alarak bakışlarımızı

ve yokluğunda

her anımı bir önceki anıma yabancı bir göç bildim

bütün anlarım beni terk etti

kendimi o kadar ki iyi anladım

ölümden ya da sensizlikten değilmiş korkum

herkesi olmakmış kimsesizliğin

yanyana ağlanılmış denizsiz öykülerden sonra...