Büyük Ameliyat: Ruh İnfazı

Açtım göğüs kafesini, bak içeri ne dolmuş,

Saplantı denen o ur, her yanını sarmış.

Sevda dediğin çiçek, daha açmadan solmuş,

Meğer o masum yüzün, ne yalanlar barındırmış.

​Neşteri vurdum bugün, o sahte gülüşüne,

Dikiş tutmaz artık bu, kanasın o yaran.

İnanmam bir daha, o uyduruk düşüne,

Senin kalbin değilmiş, simsiyah bir viran.

​"Seviyorum" dersin ya, dilin zehir kusuyor,

Her sözün bir hançer, her adımın bir tuzak.

Bak, içindeki o boşluk, korkuyla susuyor,

Benden öteye git artık, benden sonsuz uzak!

​Adını "Kahpe" koydum, mührü vurdum alnına,

Yalancı baharların, kışa dönsün her günü.

Girmesin bir daha huzur, o kirli yanına,

Kendi enkazında yaşa, o karanlık düğünü.

​Neşter kesti attı, bitti bu büyük cerrahlık,

Artık ne bir sitemim, ne bir tek sözüm var.

Seninki saplantı değil, resmen bir hastalık,

Sana son hediyem olsun; kapanmaz bir mezar.

​Şair: Neşter (Doğuş Kılınç)